Historie

Hoe ik de wit parelgrijs columbia en wit blauw columbia kreeg (creëerde) en toch beide Sussex Coronation...

In 2014 was ik in de VS voor een bezoek aan familie en vrienden voor een lange periode, na ruim een week bij familie op bezoek te zijn geweest, besloten we om aan onze trip te beginnen....
(dit was niet mijn eerste keer om in de VS te zijn ,al ruim 22 jaar )
In mijn vakantie kreeg ik slecht nieuws van het thuisfront, dat mijn Sussex hen ChaBoo was overleden. Dat zijn geen leuke berichten tijdens je vakantie.

Onderweg tijdens de trip was ik aan het kijken op internet of ik weer aan Sussex kon komen, toen zag ik een prachtige kleurslag, die ik niet eerder had gezien in Europa.
Maar ach we waren hier nu toch, dan maar even kijken bij een fokker als dat mogelijk was..
Via een Facebook groep’’ American Poultry’’, de vraag gesteld wie dit ras heeft, er kwamen weinig berichten op terug. Na ruim een week kreeg ik uiteindelijk contact met een fokker, hij was lid van een speciale vereniging van de Sussex, alleen was deze fokker 15 uur rijden bij ons vandaan. We waren net Elk City in Oklahoma voorbij gegaan. Hij wilde me wel helpen aan broedeieren. Dus we verzetten onze route naar het adres van de fokker, Op weg naar de broedeieren van de grote Sussex.

We hadden wat vertraging opgelopen door weg opbrekingen. Met 5 uur vertraging waren we dan eindelijk in het hotel. Ik had de fokker op de hoogte gehouden per e-mail. In het hotel probeerde ik de fokker te bellen maar kreeg geen verbinding. Na wat zoekwerk op het internet kon ik het adres achterhalen en zijn we er de volgende dag er naar toe gereden.
SONY DSC
Zijn vrouw zat op de grote zitmaaier en vroeg ons wat we kwamen doen, Ze kwam niet echt vriendelijk over, maar toen we vertelden dat we uit Nederland waren en dat haar man van de afspraak af wist, was het goed. Ze ging hem halen.
Na wat praten gingen we naar de kippen kijken, hij nam een grote emmer voer mee en vertelde ons om bij het hek te wachten. Hij liep naar een stal en opende daar de deuren…. Ik weet niet hoeveel eruit kwamen, maar daar kwamen de Sussex kippen aan gelopen en volgde de fokker …. 50 stuks zomaar. Het heeft me zo’n indruk gegeven dat ik ter plekke spontaan verliefd werd op dit ras met deze prachtige kleur.
We zijn nog even de kleine berg op gelopen waar hij zijn fok groep had zitten.

Het ging tijd worden dat we na een paar uur weer verder moesten, want de terugreis naar het noorden duurde nog een aantal uren. De broedeieren gingen in een koelbox tussen de stoelen in. Hierna was het direct terug naar de familie, zo’n 24 uur rijden.
Eenmaal terug op bestemming heb ik de koelkast in de garage in beslag genomen ;-) om de broedeieren koel te houden. Er is alles gedaan wat nodig was om die eieren heel thuis te krijgen. Veilig en wel ... Er zijn 2 thermosflessen gekocht bij Wal-Mart en wat schuim,. ik pakte elk ei in met schuim en probeerde 5 eieren in elke thermosfles te krijgen .... daarna stopte ik ze in het midden van mijn koffer met heel veel kleding erom heen, ik heb ook een bericht achtergelaten in de thermosfles, voor het geval ze die open zouden maken.

We hadden een mooie en veilige vlucht terug naar huis ... Het eerste wat ik deed, was de thermosflessen uit mijn koffer halen en laten rusten, na een aantal uren draaide ik langzaam de thermosflessen beetje bij beetje open.
's Avonds kon ik mijn broedeieren eruit halen. Alles zag er goed uit , niet gebroken of gescheurd.  Dus met goede moed zijn we aan de slag gegaan.  De broedeieren moesten nog even 24 uur rusten voordat ze in de broedmachine gaan...... Het ging al na een paar dagen helemaal fout.
Later bleek dat de fokker zijn eieren niet elke dag ophaalde.
Deze waren al bij hem gestart vandaar dat het mislukte
Na veel zoeken op het internet bleek dat deze kleurslag niet in Europa voorkwam. Hiermee ging mijn zoektocht van start. Ik post weer een bericht in die zelfde groep. Maar dan met de vraag Wie mij broedeieren zou kunnen sturen.
Hier kreeg ik een aantal berichten op, maar het probleem was de lange afstand en vlucht. De verzending deed er 7 tot 10 dagen over, dus de eieren moesten heel vers verzonden worden. Dus eieren rapen en nog dezelfde dag verzenden, anders duurt de reis te lang om deze eieren nog uit te kunnen broeden.

Om een heel lang verhaal kort te houden zijn er totaal 9 verzendingen geweest die niet zijn uitgekomen. Sommige fokkers weten niet hoe ze eieren moeten verpakken als ze een lange reis moeten maken. Natuurlijk waren er een aantal fokkers die de meest vreemde verhalen vertelden, waarom er geen eieren verzonden konden worden, Ik geloof dat ik ze allemaal heb gehad in Amerika…

Na 14 maanden zoeken en vragen aan diverse fokkers is er toch een speciaal persoon in mijn leven gekomen. Haar heb ik mijn verhaal verteld via de telefoon, het gesprek heeft zo'n 4 uur geduurd. Het ging over mijn wens om iets van de VS in mijn achter tuin te hebben . Dit raakte haar diep en ze vertelde mij.. Ik ga het voor je doen. Ondertussen stuurde ik haar alvast de speciale verzenddozen om de broedeieren te kunnen versturen.

September 2015 , 14 maanden verder , werden de eieren goed verpakt en in schuimrubber en op de post gedaan. We konden het hele traject volgen, via Chicago naar Nederland.

Na 10 dagen zag ik via de website dat de broedeieren aangekomen waren in Nederland, echter moest ik nog eens 24 uur wachten tot ze vrij gegeven werden door de douane.

Dit soort dingen zijn dan wel spannend…. Maar de volgende dag kreeg ik broedeieren binnen. HOERA.. ze zijn er,  ook deze broedeieren moesten weer 24 uur rusten voordat ze in de broedmachine konden gaan. 9 broedeieren gingen de broedmachine in….

Na 8 dagen kon ik zien dat er 6 bevrucht waren. Met spanning wachtten we de andere 11 dagen af.
Bij het schouwen op dag 15, was er voldoende leven te zien in de eieren. Nog 6 dagen te gaan.  

Dag 21 : De kuikens in de eieren hadden niet echt veel zin om uit hun ei te komen, Alle afspraken waren afgezegd, zodat ik met mijn neus bij de broedmachine kon zijn. 

Dag 22, er was nog niet veel te zien, maar voorzichtig met een stethoscoop kon ik geluiden horen in de eieren. Ze houden het nog spannend. Maar 's-avonds zagen we leven in de broedmachine, er waren kleine gaatjes te zien…

Dag 23 : Er waren 5 kuikens en 1 ei was stil en het bleef stil, deze heeft het niet gered. We gaan door met 5 kuikens.

Met veel blijdschap had ik 5 mooie kleine kuikens die heerlijk groeiden. één kuiken had wat opstart problemen, deze heb ik wat extra aandacht en voer gegeven. Na een week kon ze bij de andere kuikens, ze had zelfs een naam gekregen… Little
Na een aantal weken werden ze al groot en moest er ruimte gemaakt worden in de blokhut …
Met wat knutselen hadden we een mooie en geweldige plek voor die 5 kuikens gemaakt…
Hier groeiden ze lekker op.
Jan 2016 . Het eerste ongeluk kwam op mijn pad, er was een haantje niet lekker en bleef op de grond zitten. Na onderzoek bleek deze een open wond te hebben bij zijn vleugel. We zijn direct naar een dierenarts gereden. Deze vertelde dat een open wond aan de vleugel niet te genezen was, altijd kans op veel complicaties, we hebben besloten om hem in te laten slapen. We gingen verder met 4 jonge kipjes … 2 hanen en 2 hennen


In April 2016, was Little niet lekker en ik vroeg om een dierenarts te laten komen. Deze heeft haar medicatie geven, maar bleek niet voldoende te zijn. Ook haar zusje heeft het niet gehaald en beide zijn overleden door een verkeerde inschatting van medicatie.
Mijn studie in het behandelen van kippen is toen opgestart.
Ik wilde dit niet nog een keer laten gebeuren. 
We moesten doorgaan met 2 hanen. Ik heb toen een post geplaatst waarin ik op zoek was naar 3 wit-zwart Columbia hennen en aan de leg. Hiermee kon ik weer verder. Na 3 maanden had ik de juiste dames voor mijn hanen.


Mei 2016, tijdens het verschonen van het water ging één van de hanen tegen de vlakte, ik gooide de watertoren weg en rende naar de haan. Deze begon te schuimen uit zijn bek. Mijn vermoeden was een hartinfarct. Zo goed als ik kon, kreeg ik hem toch weer op de been, maar echter 2 dagen later is hij alsnog overleden.

We moesten door met één haan, deze had intussen ook een naam gekregen, Mr C.
(Deze had hij te danken aan de naam Coronation Sussex )
De haan Mr C werd op Wit Zwart Columbia hennen gekruist, de nakomelingen zouden dan ook Wit Zwart Columbia zijn, maar vererfden parelgrijs voor 50%.


Omdat er 2 verschillende hennen zijn gebruikt die geen familie banden hadden, kreeg ik gelijk 2 bloedlijnen. De bevruchting was slecht waardoor ik 150 broedeieren in de broedmachine heb gedaan, daar zijn maar 9 kuikens uit gekomen.
4 van de 1e hen en 5 van de 2e hen.. Gelukkig waren er 2 hanen en 7 hennen. Hiermee ben ik verder gegaan om betere kwaliteit te fokken. In totaal zijn er nu 10 bloedlijnen. 


In 2017 heb ik de laatste Wit Parelgrijze Columbia haan uit 2015  laten euthanaseren, Deze heb ik 18 maanden behandeld om zijn leven zo goed mogelijk door te komen. In overleg met een pluimvee arts, is er besloten om hier een eind aan te maken. Op deze haan is sectie verricht, zodat ik te weten kon komen wat er nu daadwerkelijk aan de hand was.
Uit onderzoek bleek dat Mr C een bindweefsel vergroeiing had op de hartkleppen, waardoor hij altijd een rochelende adem had. Tevens is er ook naar zijn mannelijke organen gekeken omdat de bevruchting heel slecht was.Toen bleek ook dat zijn mannelijke organen veel te klein waren voor zo’n grote haan.
Omdat er veel tegenslagen waren van de Wit Parelgrijs Columbia, heeft mijn vriendin Janet uit Engeland in 2016  mij als verrassing 6 broedeieren van de Sussex Wit Blauw Columbia naar Nederland gestuurd. Hier zijn 3 mooie kuikens uitgekomen maar later bleek er geen haantje bij te zitten. Ook hiermee ben ik aan de slag gegaan, zodat de 3 Wit Blauw Columbia dames een haan konden krijgen.

Het viel mij op dat dit Europese ras wat kleiner was dan de Amerikaanse Sussex.
De groei ging langzamer dan van de Wit Parelgrijze Columbia’s. De kleur ontwikkelde zich ook langzamer dan de andere. Maar we bleven hoop houden. Omdat er 3 dames waren, moest er een haan komen. Aangezien we geen Wit Blauw Columbia hebben in Nederland,  moest ik het zelf doen.

Ik heb aan vrienden van mij in Engeland gevraagd of ze naar een grote en vooral mooie kwaliteit haan wilde uitkijken en dit was niet zomaar gedaan, dit ging maanden duren en dus te lang, omdat ze ook in Engeland een probleem hebben met het houden van deze grote Sussex dieren.

In 2017 had ik mijn laatste uitkomst en daar bleken uiteindelijk 2 Wit Blauwe Columbia hanen bij te zitten. Deze groeiden op en konden in 2018 ingezet gaan worden om meer Wit Blauw Columbia's te genereren. Zodat ook deze nieuwe kleurslag voor erkenning kon gaan in Nederland. 
Met wat kruisen onderling wat ik had, is daar een mooie haan van gekomen. Mr Daniel.


Ondertussen groeide mijn Wit Blauw Columbia haan Mr Daniel op tot een volume dat ik wilde hebben, zodat ook dit ras zijn originele grootte weer terug zou krijgen.
Mr Daniel en zijn dames werden in de fokgroep gezet voor 2018.


Nu was de vraag, gaat deze splash geven, wat dan zou betekenen, dat hij werkelijk de blauwe genen met zich mee draagt…  Vol spanning wachtte ik af tot de kuikens er eindelijk waren… In de begin fase zie je niets dan alleen maar dons.
Na 2 weken kregen de kuikens wat kleurtjes, Wit Zwart Columbia, Wit Blauw Columbia en … Witte kuikens…. Ik had van deze splash wat anders verwacht.
Maar goed, ik had geduld en alles bleef groeien…. Na 6 weken was het dan eindelijk zichtbaar.
Mr Daniel en zijn dames genereerden inderdaad ook splash.


Uit deze groep kuikens die begin van 2018 zijn geboren, zijn mooie dieren gekomen die nu klaar zijn om naar de Midden Drenthe show in Beilen te gaan. 
Na ruim 3 jaar gefokt te hebben, zijn we er nu klaar voor om de dieren voor het eerst te laten zien aan het publiek.
Hierbij wil ik ook van de gelegenheid gebruik maken om de personen te bedanken die aan mijn droom hebben meegewerkt, c.q. mij van adviezen hebben voorzien, met mij hebben meegedacht en die mij hebben gevolgd in de afgelopen jaren.

Heel erg bedankt allemaal !!